Όσες φορές και να το ζήσεις κάθε φορά σε εκπλήσσει. Ίσως είναι η τσιμεντένια ασχήμια της πόλης μας που κάνει τόσο ξεχωριστή την άνοιξη στο λόφο μας. Μετά την Καθαρή Δευτέρα ελπίζαμε σε μια βροχούλα που θα βοηθούσε τον βοήθούσε να συνέλθει. Μας έκανε τη χάρη και ήρθε. Σιγανή και ήσυχη ευεργέτησε την φύσή που και φέτος το καλοκαίρι θα πασχίσει να επιβιώσει του καύσωνα και της αδιαφορίας του υπουργείου Πολιτισμού και του Δήμου Αθηναίων.
Μια καθαρή μέρα του Φλεβάρη, η Αθήνα μέσα από τους ασφοδέλους στου Φιλοπάππου
Και η μυγδαλιά στην είσοδο της Πνύκας
Και η δική μας μυγδαλιά, αυτή που βάλαμε εμείς.
Η άνοιξε μπορεί να ήρθε όμως και δύο καλοί φίλοι έφυγαν. Ο Ντράγκο και η Εστέλλα κοιμήθηκαν λόγο ασθένειας στις 22 και 25 Φεβρουαρίου. Μας είχαν βοηθήσει επανειλημμένα τα καλοκαίρια στις προφυλάξεις στο λόφο, μέρα και νύχτα. Καλό τους ταξίδι…
Ντράγκο & Εστέλλα
Μπροσούρα που κυκλοφόρησε το 2003 η Συντονιστική του Φιλοπάππου για τα έργα της ενοποίησης και τις θέσεις του κινήματος κατοίκων.
Αποχαιρετισμός στον Ντάργκο και στην Τουλούμπα ή Βασίλισσα Ελισάβετ — τα άλλα ονόματα της Εστέλλας– για τις πολλές βόλτες, τα άπειρα τσαλίμια και χάδια, την απέραντη (σε σημείο ρίγους καμμιά φορά αφοσίωση), τον περήφανο χαρακτήρα. Αξίζαν στον Λόφο μας και τους άξιζε.
Στο Λόφο με τις άγριες ίριδες, τις ανεμώνες και τις πυγολαμπίδες…
και το ακατέργαστο είδος δημοσίων υπαλλήλων
By: ούτις on Μαρτίου 6, 2009
at 11:44 πμ