Το τέλος της Λαϊκής Συνέλευσης στου Φιλοπάππου 18/10/09 [Δες το ψήφισμα] επισφράγισε μία δράση των κατοίκων που αφορά μια υπόθεση τόσο γελοία όσο και ενδεικτική της νοοτροπίας της εφορείας ακροπόλεως (Α’ ΕΠΚΑ).

Το ιστορικό έχει ως εξής:

Η μισθώτρια του καφενείου στου Λουμπαρδιάρη κ. Κανέλου, είχε προχωρήσει παράνομα σε προσθήκες στο κτίσμα. Και λέμε παράνομες γιατί το κτίσμα αυτό, το αναπαυτήριο του αρχιτέκτονα Δημήτρη Πικιώνη, είναι κηρυγμένο μνημείο σύγχρονης αρχιτεκτονικής από το 1996. Αυτό σημαίνει ότι και η παραμικρή προσθήκη υποχρεούται να έχει την σύμφωνη γνώμη του Κεντρικού Συμβουλίου Νεοτέρων Μνημείων. Κατά παράβαση η κυρία Κανέλου (βλέπε επιχείρηση “Μεγάλη Βρετάνεια”) είχε κάνει, εκτός από την καταπάτηση του ενός στρέμματος στην Πνύκα από το οποίο προσποριζόταν διοργανώνοντας εκεί δεξιώσεις για γάμους και βαφτίσια, και διάφορες προσθήκες [1]-[2]στο καφενείο, ανάμεσα στις οποίες και πλαίσια με τζαμαρίες. Φυσικά υπήρχαν για όλες αυτές τις παρανομίες αποφάσεις οργάνων όπως του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου αλλά και του Υπουργού Πολιτισμού για άρση της καταπάτησης και καθαίρεσης των προσθηκών, που όμως ουδέποτε εφαρμόστηκαν! Και είναι ιδιαίτερα ενδεικτικό ότι όλες αυτές οι παρανομίες συνέβαιναν 20 μέτρα από τα γραφεία/κοντέινερ των υπευθύνων για το χώρο αρχαιολόγων κυριών Λαζαρίδη και Βογιατζόγλου.

Μετά την έντονη διαμαρτυρία και μήνυση των κατοίκων* η κ. Κανέλου αναγκάστηκε τον Αύγουστο του 2005 να μην ανανεώσει τη μίσθωση του καφενείου το οποίο από τότε παραμένει κλειστό και ασυντήρητο. Τότε ήταν που, κατόπιν εορτής, ξήλωσε η Α’ ΕΠΚΑ τις περιφράξεις της καταπάτησης. Η ενοικιάστρια φεύγοντας ξήλωσε ένα μέρος των προσθηκών που είχαν γίνει στο καφενείο και συγκεκριμένα τις τζαμαρίες.

Oι τζαμαρίες στοιβαγμένες από το 2005 πάνω στο “προστατευόμενο” μνημείο του Πικιώνη. Εδώ και κάνα χρόνο ήταν10 μέτρα πιο δίπλα πάνω στο φράχτη

Οι τζαμαρίες αυτές λοιπόν στοιβάχτηκαν πλαγιαστά στον πίσω τοίχο του μνημειακού κτίσματος το Σεπτέμβρη του 2005 και παρέμεναν εκεί για άγνωστους λόγους κοντά ενάμισι χρόνο. Ανάμεσα σε αυτές και στον τοίχο μαζεύτηκε στρώμα από πευκοβελόνες. Εκεί ουρούσαν διάφοροι “αγαπητοί” συμπολίτες. Ένας λόγος που χρησιμοποιούσαν το μέρος ως τουαλέτα είναι ότι ο Δήμος Αθηναίων και οι αρχαιολόγοι κλείνουν τις παρακείμενες τουαλέτες από τις 5 το απόγευμα. Η δυσωδία ήταν αφόρητη. Αφού, λοιπόν, έγινε φανερό ότι αυτά τα σκουπίδια δεν επρόκειτο να φύγουν από εκεί οι κάτοικοι μετά από πολύ αλληλογραφία με το Δήμο Αθηναίων πέτυχαν να έρθει φορτηγό να απομακρύνει τις τζαμαρίες. Μάταια, όμως καθώς όταν ήρθε το φορτηγό οι αρχαιολόγοι το έδιωξαν λέγοντας ότι οι πεταμένες (παράνομες) τζαμαρίες είναι «περιουσία» των ΕΤΑ (Ελληνικά Τουριστικά Ακίνητα). Οι κάτοικοι επέμειναν, το φορτηγό ξανά ήρθε και οι αρχαιολόγοι το έδιωξαν ξανά! Στη συνέχεια, κάποιοι κάτοικοι αναγκάστηκαν να πάνε και με τα ίδια τους τα χέρια να απομακρύνουν τις τζαμαρίες/σκουπίδια. Τότε οι αρχαιολόγοι που επί δέκα χρόνια κάλυπταν τις παρανομίες της κ. Κανέλου, ενεργοποιήθηκαν αυτομάτως για την υπεράσπιση των σκουπιδιών(!) και κάλεσαν την αστυνομία με αποτέλεσμα δύο κάτοικοι να βρεθούν στο αστυνομικό τμήμα με τον Έφορο κ. Αλέξανδρο Μάντη να προσπαθεί να τους καταλογίσει κάποια αξιόποινη(!) πράξη ώστε να μηνυθούν.

Το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι ότι οι τζαμαρίες ακόμα και σήμερα, τέσσερα χρόνια μετά, κείτονταν κατεστραμμένες δίπλα στο αναπαυτήριο-μνημείο. Δηλαδή η εφορία Ακροπόλεως, ο έφορος κος Μάντης και οι κυρίες υπεύθυνες αρχαιολόγοι Λαζαρίδη και Βογιατζόγλου, δεν είχαν κάποιο άλλο δικό τους σχέδιο για την απομάκρυνση των τζαμαριών. Απλά δεν ήθελαν τους πολίτες στα πόδια τους. Δεν τις απασχολούσε ούτε η βρώμα, ούτε ο κίνδυνος από τα τζάμια που θρυμματίζονταν σιγά σιγά, ούτε ο σεβασμός στο μνημείο του Πικιώνη. Το μόνο που τις ενδιέφερε ήταν μια επίδειξη
πυγμής και εξουσίας, άνευ περιεχομένου.

Η συνέλευση:

Έτσι μετά τη συνέλευση της Κυριακής οι κάτοικοι αποφάσισαν τη μεταφορά των πλαισίων/τζαμαριών μπροστά στα γραφεία-κοντέινερ με στόχο να υποχρεώσουν την Α’ ΕΠΚΑ, επιτέλους, να μεταφέρει τα σκουπίδια στα σκουπίδια.

Κάτοικοι μεταφέρουν τις τζαμαρίες στα κονέινερ των αρχαιολόγων

Τα πλαίσια τοποθετημένα δίπλα στα κοντέινερ της Α’ ΕΠΚΑ

Το χαρτί ενημερώνει τους αρχαιολόγους να μην περιμένουν να γίνουν τα σκουπίδια …αρχαία για να ασχοληθούν μαζί τους

Τέλος μπήκε και σήμανση επικινδυνότητας για τους περαστικούς

Λίγες ώρες αργότερα…

Μάταια όμως οι κάτοικοι ήλπιζαν ότι η κίνηση τους θα φέρει αποτέλεσμα. Την επόμενη μέρα, Δευτέρα, οι τζαμαρίες, όχι μόνο δεν έφυγαν, αλλά αντιθέτως βρέθηκαν και πάλι δίπλα, στο μνημειακό κτίσμα. Και μάλιστα σε τέτοια θέση χωμένες που τίποτα δεν προϊδεάζει ότι πρόκειται να τις μεταφέρουν.

Στης κουφής την πόρτα όσο θέλεις βρόντα! Η Α’ΕΠΚΑ αγαπά τα σκουπίδια περισσότερο από τον Πικιώνη. [Αλλά και από την Πνύκα]

Αυτή είναι η Α’ ΕΠΚΑ!

Όχι μόνο κάνει τα στραβά μάτια στην παρανομία όταν συμβαίνει, αλλά προφυλάσσει και σε βάθος χρόνου τα απομεινάρια της σαν να είναι συναισθηματικά δεμένη μαζί τους. Μόνο κατά των κατοίκων δείχνει τζάμπα πυγμή. Στις καταπατήσεις «κυβερνητικού ενδιαφέροντος» μετατρέπεται σε θλιβερό οσφυοκάμπτη αδιαφορώντας για την προστασία και ανάδειξη μνημείων αλλά και για την εφαρμογή του αρχαιολογικού νόμου, για την οποία πληρώνονται από το φορολογούμενο πολίτη.

*Πρόσφατα μάλιστα εκδικάστηκε και η μήνυση των κατοίκων (και όχι φυσικά της Α’ ΕΠΚΑ) και η κ. Κανέλου καταδικάστηκε.

Tην ηλιόλουστη Κυριακή 18 Οκτώβρη πραγματοποιήθηκε με επιτυχία η λαϊκή συνέλευση και δράση κατοίκων στου Φιλοπάππου. Aκολουθεί το ψήφισμα που εγκρίθηκε.

Ψήφισμα της Λαϊκής Συνέλευσης για τους Λόφους Φιλοπάππου
18 Οκτωβρίου 2009

Καταδικάζουμε τις μεθοδεύσεις της εφορείας Ακροπόλεως (Α’ ΕΠΚΑ) να ποινικοποιήσει τον αγώνα της γειτονιάς μας για έναν ανοιχτό και πράσινο Φιλοπάππου. Με δύο μηνυτήριες αναφορές και διώξεις εις βάρος κατοίκων, τους κατηγορεί ως ηθικούς και φυσικούς αυτουργούς για καταστροφές στον αρχαιολογικό χώρο και δεντροφυτεύσεις.

Η πραγματικότητα είναι ότι:

1. Ηθικός αυτουργός των δεντροφυτεύσεων είναι η εγκληματική αδιαφορία και εγκατάλειψη της βλάστησης του Φιλοπάππου από την Α’ ΕΠΚΑ και το Δήμο Αθηναίων και όχι οι πολίτες που δεν έμειναν θεατές σε αυτό το έγκλημα.
2. Ηθικός αυτουργός της πτώσης περιφράξεων, είναι η απαράδεκτη προσπάθεια του Υπουργείου Πολιτισμού (ΥΠΠΟ) από το 2002 να στερήσει από τους κατοίκους της πόλης μας έναν από τους ελάχιστους χώρους πρασίνου και αναψυχής που διαθέτουν.

Δηλώνουμε ότι είμαστε ανυποχώρητα αντίθετοι και αντίθετες όχι μόνο σε συνολική περίφραξη του λόφου, αλλά και σε ξεχωριστή περίφραξη της Πνύκας. Θέλουμε ενοποίηση και όχι σαλαμοποίηση των αρχαιολογικών χώρων.

Θεωρούμε αδιανόητο και μικρόψυχο ότι η Eφορεία Ακροπόλεως και το ΥΠΠΟ χρησιμοποιούν ως οχύρωση την πολιτιστική κληρονομιά του λόφου μας για να διεξάγουν έναν πόλεμο ενάντια στους πολίτες με στόχο να τους μετατρέψουν σε πελάτες με ωράριο και εισιτήριο. Οι μεθοδεύσεις αυτές δεν έχουν καμία σχέση με προστασία και ανάδειξη μνημείων αλλά με εμπορευματοποίηση και καριερισμό.

Μόνη οδός, είναι η αρμονική συνύπαρξη των αρχαίων κατάλοιπων, του έργου Πικιώνη, του φυσικού περιβάλλοντος και των ανθρώπων. Οι προκρούστειες λογικές της Α’ ΕΠΚΑ οδηγούν σε φαινόμενα τύπου Αγίας Μαρίνας, Ολυμπιείου (πάρκο κοίτης Ιλισού) και της βορειοδυτικής πλευράς-κλιτύς της Ακρόπολης όπου η ασύμμετρη πολιτική προστασίας έχει οδηγήσει στο οριστικό σφράγισμα και ερήμωση των χώρων. Τέτοιες λογικές κάνουν ακόμα πιο εχθρική την ήδη αβίωτη πόλη μας. Το νομικό πλαίσιο είναι απολύτως επαρκές για την προστασία των μνημείων, εφόσον το ΥΠΠΟ ξοδέψει τα απαραίτητα κονδύλια για την συντήρηση και την προστασία τους με μόνιμο προσωπικό, σε αντίθεση με την υφιστάμενη κατασπατάληση δημοσίου χρήματος για κάγκελα και κοντέινερς.

Καλούμε την Εφορεία Ακροπόλεως και το ΥΠΠΟ :

• Να άρουν την Υπουργική Απόφαση (ΦΕΚ 154, 22/04/08) με την οποία υποβαθμίζονται οι όροι χρήσης και πρόσβασης των Λόφων εις βάρος της ενότητας φυσικού, πολιτιστικού και ανθρώπινου περιβάλλοντος.
• Να πάψουν να εθελοτυφλούν και να παρανομούν και να εφαρμόσουν αυτή τη στιγμή τον αρχαιολογικό νόμο για τις καταπατήσεις του εστιατορίου του “Διονύσου” και την προκλητική παράνομη είσοδο αυτοκινήτων στο λόφο και πάνω στα κηρυγμένα μνημεία, λιθόστρωτα του Πικιώνη.
• Να απομακρύνουν, επιτέλους, μετά από μία δεκαετία την παραγκούπολη των κοντέινερ της Α’ ΕΠΚΑ που προσβάλει την Πνύκα και το μνημειακό έργο Πικιώνη
• Να συντηρηθεί το αναπαυτήριο του Πικιώνη που κινδυνεύει και να επαναλειτουργήσει ως λιτό καφενείο, χωρίς προσθήκες.

Απαιτούμε από το Δήμο Αθηναίων :

• Να αναγνωρίσει άμεσα την κυριότητά του επί των 13ων στρεμμάτων στην περιοχή του «Διονύσου» και να την περιλάβει στα περιουσιακά του στοιχεία.
• Να παρέμβει στο λόφο με φυτεύσεις και γεωπονική φροντίδα της βλάστησης.
• Να αποκαταστήσει, επιτέλους, το κατεστραμμένο σύστημα ποτίσματος.
• Να σταματήσει τους αλόγιστους και αντιεπιστημονικούς καθαρισμούς της χαμηλής βλάστησης.
• Να κατασκευάσει νέα ήπια αντιδιαβρωτικά έργα και να συντηρήσει τα παλιότερα, καθώς και τις ήδη (σχεδόν) διαλυμένες πια διαμορφώσεις της δεκαετίας του 80. (ξύλινα σκαλοπάτια, μονοπάτια, γεφυράκια, τραπέζια πικ-νικ κ.α.).
• Να διασφαλίσει την επαρκή και συστηματική καθαριότητα των Λόφων.
• Να γίνει επιτέλους συνολική κυκλοφοριακή μελέτη που θα απαλλάξει τις γειτονιές μας από την καθημερινή εισβολή των πούλμαν.

Η γειτονιά μας ήταν είναι και θα είναι πάντα εδώ!

Την Κυριακή που μας έρχεται, 18 Οκτωβρίου και 12 το μεσημέρι, καλούμε τη γειτονιά μας σε συνέλευση στου Φιλοπάππου. Στην είσοδο των λιθόστρωτων από Διονυσίου Αρεοπαγίτου. *Σε περίπτωση βροχής θα μεταφερθούμε στον υπόστεγο χώρο του κλειστού αναπαυτηρίου του Πικιώνη, πιο γνωστού ως καφενείου Λουμπαρδιάρη. Μετά τη συνέλευση θα ακολουθήσει τσιμπούσι ρεφενέ σε σημείο που έχουμε δεντροφυτεύσει.

Κατέβασε [ΕΔΩ] σε μεγάλη ανάλυση την αφίσα της συνέλευσης και φωτοτύπησε την. Κόλλα στην περιοχή που μένεις και σε πολυσύχναστα σημεία της γειτονιάς.

Διαβάστε παρακάτω τα τρέχοντα θέματα—>

Διαβάστε και κείμενο που κυκλοφόρησε από κατοίκους της περιοχής μας με κάλεσμα στη συνέλευση της Κυριακής.

Αρκετά και σημαντικά θέματα έχουν μαζευτεί για να ενημερωθούμε, να συζητήσουμε και να δράσουμε γι’ αυτά.

Ξεχωρίζουμε τα βασικά:

• Στις διώξεις που είχαν ασκηθεί κατά κατοίκων για δεντροφύτευση το 2008, ήρθε το καλοκαίρι να προστεθεί και πιθανή δίωξη για φυσική και ηθική(!) αυτουργία σε πτώσεις περιφράξεων του λόφου και μάλιστα από το 2002! Είναι φανερό ότι η Εφορεία αρχαιοτήτων Ακροπόλεως επιστρατεύει το νόμο κατά των πολιτών. Tον ίδιο νόμο που ξεχνάει όταν αφορά τις καταπατήσεις του Διόνυσου, ή τα αυτοκίνητα στο λόφο και άλλα σχετικά ζητήματα.

Χαρακτηριστικά φέτος οι κάτοικοι καταφέραμε να καταδικαστεί η πρώην μισθώτρια του καφενείου στου Λουμπαρδιάρη για την καταπάτηση επί μία δεκαετία (1995-2005) ενός στρέμματος στην Πνύκα για γάμους και βαφτίσια. Τη δίωξη αντί να την ασκήσει η Εφορεία Ακροπόλεως την έκαναν οι πολίτες! Αυτοί που τώρα διώκονται!

• Επόμενο θέμα είναι το ζήτημα της Πνύκας. Το καλοκαίρι είχαμε μια προσπάθεια από τις αρχαιολόγους του Φιλοπάππου σε επίπεδο Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου (ΚΑΣ) να αποφασιστεί η περίφραξη της Πνύκας. Αυτό σημαίνει φυσικά επιβολή ωραρίου 8πμ-8μμ και στο μέλλον μην σας κάνει καμία έκπληξη αν θα μπει και το εισιτήριο της ενοποίησης που ισούται με 12 ευρώ. Το θλιβερό είναι ότι οι αρχαιολόγοι του Φιλοπάππου στο ΚΑΣ, συνέδεσαν με κάποιο «μαγικό» τρόπο την απουσία περίφραξης με την ανάγκη συντήρησης των μνημείων. Εν ολίγοις είπαν ότι δεν μπορούμε να κάνουμε συντήρηση γιατί δεν υπάρχει περίφραξη. Όποιος βρει λογική σε αυτό ας μας ενημερώσει. Είναι προφανές ότι ο στόχος είναι άλλος.

• Τρίτο σημαντικό θέμα δυστυχώς παραμένει το θέμα της βλάστησης του λόφου μας. Χάρη στην παντελή αδιαφορία και του Δήμου και της Εφορείας Ακροπόλεως, η βλάστηση πεθαίνει και σε πολλά σημεία του λόφου τα αποτελέσματα είναι ορατά. Δεκάδες δέντρα και θάμνοι έχουν ξεραθεί ή πεθαίνουν από ασθένειες και έλλειψη ποτίσματος. Χωρίς την παρέμβαση των πολιτών σε μερικά χρόνια μεγάλα τμήματα του λόφου θα έχουν γίνει ξέφωτα.

Γι’ αυτά και πολύ περισσότερα θέματα πρέπει όσοι και όσες μπορούμε να δώσουμε το παρόν στην συνέλευση. Ο λόφος μας, μας χρειάζεται, για να μπορούμε να συνεχίσουμε να τον χαιρόμαστε ελεύθερο και πράσινο, με προστασία των αρχαιοτήτων, της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς και του φυσικού περιβάλλοντος.

Η γειτονιά μας ήταν, είναι και θα είναι πάντα εδώ!

Το Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου παρακολουθήσαμε ξενάγηση στους λόφους Φιλοπάππου με θέμα «Μάγοι, ξόρκια και φυλακτά. Η μαγεία στον αρχαίο και χριστιανικό κόσμο» που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Ευρωπαϊκές Ημέρες Πολιτιστικής Κληρονομιάς». Οπωσδήποτε μια θετική πρωτοβουλία. Την ξενάγηση έκανε η αρχαιολόγος κ. Όλγα Βογιατζόγλου γνωστή στους ενεργούς πολίτες της περιοχής μας από την εμμονή της για περίφραξη και επιβολή ωραρίου λειτουργίας στους λόφους καθώς και από την ανοχή της στις καταπατήσεις του Διονύσου και την είσοδο τροχοφόρων στα λιθόστρωτα του Πικιώνη. Ο κόσμος ήταν κυρίως δάσκαλοι και συμμετείχαν μετά από κάλεσμα του Γραφείου Πολιτιστικών Θεμάτων της Α΄ Δ/νσης Πωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Αθηνών. Το κουφό του πράγματος είναι ότι δινόταν στους δασκάλους βεβαίωση συμμετοχής!

Η ξενάγηση είχε αρκετές ενδιαφέρουσες αποστροφές και ειδικά την παρουσίαση αναφορών των -ανα τους αιώνες- περιηγητών που έγραψαν για του Φιλοπάππου και τις δοξασίες της περιοχής. Το δυστύχημα όμως ήταν ότι παρ’ ότι η ξενάγηση διήρκεσε πολύ ώρα τα σημεία του λόφου από τα οποία πέρασε και στάθηκε ήταν ελάχιστα και κυρίως αρχαιολογικού και όχι «μεταφυσικού» ενδιαφέροντος όπως ήταν και το θέμα. Χαρακτηριστικά, ενώ μεγάλο μέρος αφορούσε τα βράχια της Αγίας Μαρίνας ή κάποιες σπηλιές που βρίσκονται στο Αστεροσκοπείο, δεν περάσαμε καθόλου από αυτά τα σημεία. Προφανώς γιατί και τα δύο είναι περιφραγμένα και πάντα κλειστά για το κοινό! Το μόνο σημείο από το οποίο περάσαμε και είναι στην ουσία σχετικά άγνωστο ήταν η σπηλιά «Του Κουφού» ή κατά μια άλλη εκδοχή «Της Τυφλής». Εκεί είχαμε τη δυνατότητα να διαπιστώσουμε πόσο κατευθυνόμενο ήταν το δημοσίευμα της κ. Ρασσιά στην Ελευθεροτυπία για τη δήθεν “μόλις ανακαλυφθείσα” αυτή σπηλιά. Γράψαμε σχετικά σε προηγούμενη ανάρτηση μας.

Ο κόσμος έξω από τη σπηλιά που …”μόλις ανακαλύφθηκε”!

Αποδείχτηκε ότι η σπηλιά αυτή ήταν κατά ένα μέρος εμφανής πριν την …”ανακαλύψει” η κυρία Βογιατζόγλου και μάλιστα ήταν καταγεγραμμένη και περιφραγμένη από την υπηρεσία της κ. Βογιατζόγλου, δηλαδή την αρχαιολογική! Είχε καλυφθεί κατά ένα μέρος από χώματα, πιθανά κατά τη διαμόρφωση τη δεκαετία του 50 μονοπατιού που οδηγεί στο θέατρο της Δώρα Στράτου. Η ίδια η κυρία Βογιατζόγλου μας είπε ότι σε παλιότερη ξενάγηση ένας ηλικιωμένος της είπε ότι εκεί έμενε ένας κουφός. Συνεπώς και η ίδια η αρχαιολόγος γνώριζε εδώ και πολύ καιρό την ύπαρξη της σπηλιάς. Τώρα το γιατί και πως καταλήξαμε να γράφει η εφημερίδα περί “νέας ανακάλυψης” και να δαφνοστολίζει την κ. Βογιατζόγλου …άγνωστο! Ή μήπως όχι;

Με την καφέ επιφάνεια φαίνονται (όπως είπε η κυρία Βογιατζόγλου) τα όρια του χώματος που σκέπαζαν την σπηλιά. Και μόνο από αυτό είναι φανερό ότι η μία είσοδος ήταν εμφανής. Σε όλους εκτός από τους υπεύθυνους αρχαιολόγους του λόφου!

Το συμπέρασμα από την περιήγηση αυτή, κατά την άποψη μας, ακυρώνει ακριβώς αυτό που επιδιώκει η κ. Βογιατζόγλου και οι γραφειοκράτες του Υπουργείου Πολιτισμού για τους λόφους. Οι αναφορές σε παραδόσεις, δοξασίες και αναθήματα που φτάνουν ακόμα και στις μέρες μας (η κ. Βογιατζόγλου το είπε) αποδεικνύει ότι στο λόφο αυτόν συνεχίζει να γράφεται ιστορία ανθρώπων, κοινωνιών και παραδόσεων. Και αυτό ακριβώς είναι που λέμε οι κάτοικοι που υπερασπιζόμαστε έναν ανοιχτό Φιλοπάππου. Ότι δηλαδή οι λόφοι μας είναι ζωντανό κομμάτι της ζωής της πόλης και των κατοίκων και δεν πρέπει να μετατραπεί σε κλειστό αποστειρωμένο μουσειακό χώρο. Κανείς και καμία δεν δικαιούται να παγώσει την ιστορία σε ένα χώρο που σημαδεύει τους ανθρώπους και σημαδεύεται από αυτούς από τότε που γνωρίζουμε την ιστορία του.

Οι τρεις κακές αδελφάδες στις οποίες αναφέρθηκε η κ. Βογιατζόγλου, η Πανώλη, ή Χολέρα και Ευλογιά, δε γνωρίζουμε αν έζησαν κάποτε στις σπηλιές των λόφων, ή μόνο στη φαντασία των ανθρώπων. Όμως στη μοντέρνα εκδοχή και ποιητική αδεία, μάλλον υπάρχουν ακόμα αδελφάδες στο λόφο που επιδιώκουν με άλλους τρόπους να ερημώσουν το χώρο από τους ανθρώπους του. Με σύγχρονες ασθένειες χειρότερες από τις παλιές. Τη λατρεία του εμπορεύματος και της καριέρας, που ποδοπάτα τις ανθρώπινες ανάγκες και το περιβάλλον. Μάταια όμως! Θα το βεβαιώσει και ο αρχαιολόγος του μέλλοντος.

Τα κάγκελα με τα οποία ήταν περιφραγμένη από την αρχαιολογική υπηρεσία “άγνωστη” σπηλιά.

Υ.Γ. Κατεβάστε σε PDF, το φυλλάδιο «Το μεγαλύτερο κέντρο των ξωτικών» που διανεμήθηκε πριν την περιήγηση. Σας το προσφέρουν ηλεκτρονικά οι κάτοικοι καθώς το Υπουργείο Πολιτισμού αποκλείεται να το κάνει. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα και το οικονομικό της εκτύπωσης δε καλύφθηκε από το Υπουργείο αλλά από την «Ένωση Φίλων Ακροπόλεως». Φυλάνε βλέπεις τα χρήματα για περιφράξεις…

Όπως καλά γνωρίζουμε όλοι είμαστε ίσοι απέναντι στο νόμο μόνο που μερικοί είναι πιο ίσιοι. Το ίδιο ισχύει και για την εφαρμογή του αρχαιολογικού νόμου όπως μάθαμε από πρώτο χέρι και στου Φιλοπάππου. Ο νόμος χαλαρώνει ή και εξατμίζεται τελείως σε περιπτώσεις όπως οι καταπατήσεις του Διονύσου ή η παλιότερη καταπάτηση της Πνύκας από τους μισθωτές του καφενείου, ή η είσοδος τροχοφόρων στο λόφο. Ο νόμος όμως είναι αμείλικτος όταν πρόκειται να εφαρμοστεί κατά περιπατητών και απλών πολιτών.

Έτσι συνέβη και στο Νέο Μουσείο της Ακρόπολης το Σάββατο 3 Οκτώβρη κατά την επίσκεψη εκεί της οικογένειας Καραμανλή. Σύμφωνα με τους κανόνες του μουσείου η φωτογράφηση εντός των χώρων του απαγορεύεται. Επιπλέον όπως είναι γνωστό σε όλα τα μουσεία απαγορεύεται αυστηρά η χρήση φλας των φωτογραφικών μηχανών καθώς έχει εξαιρετικά βλαπτικές συνέπειες για τα έργα τέχνης.

Δείτε εδώ στην ιστοσελίδα του μουσείου ότι απαγορεύεται η φωτογράφηση. Πατήστε πάνω στο “Φωτογραφίες στο Μουσείο”.

Επειδή όμως αυτή τη φορά “φωτογράφος” ήταν ο ανήλικος γιος του πρωθυπουργού ο νόμος και οι κανονισμοί πήγαν περίπατο! Μιας και απ’ ότι φαίνεται πιο σημαντικό από την προστασία των αρχαιοτήτων είναι να μάθει αυτό το παιδί ότι μπορεί να κάνει ότι θέλει. Έτσι ο μικρός Αλέξανδρος -ο τελευταίος που φταίει- έβγαζε ασύστολα φωτογραφίες με φλας τα εκθέματα του μουσείου. Αντιθέτως οι υπόλοιποι επισκέπτες, όλων των ηλικιών, εθνικοτήτων και ιδιοτήτων μπορούσαν μόνο να κοιτάζουν καθώς είναι …λιγότερο ίσοι!

H οικογένεια Καραμανλή μαζί με τον κ. Μάντη μπαίνοντας στο μουσείο

Όλα αυτά συνέβησαν παρουσία και δίπλα στον έφορο Ακροπόλεως κύριο Αλέξανδρο Μάντη. Δηλαδή τον άνθρωπο που ο φορολογούμενος πολίτης πληρώνει για να προστατεύει τις αρχαιότητες. Είναι ο ίδιος άνθρωπος που σέρνει στην γενική ασφάλεια πολίτες της περιοχής μας, είτε για δεντροφυτεύσεις στου Φιλοπάππου είτε για τις πτώσεις περιφράξεων από το 2002. Ο κύριος Μάντης είναι το είδος του ανθρώπου που βρυχάται ενάντια στους πολίτες, αλλά κουνάει με χαρά την ουρά του μπροστά σε υψηλά πρόσωπα ή καταπατητές “κυβερνητικού ενδιαφέροντος”, όπως ο Διόνυσος. Εκεί ξεχνάει και νόμους και κανόνες για προφανείς λόγους. Άξιος ο μισθός του!

Δείτε απόσπασμα από σχετικό ρεπορτάζ καναλιού. Δίπλα στον μικρό Αλέξανδρο στέκεται ο μεγάλος Αλέξανδρος κ. Μάντης. Και ο ανίδεος ρεπόρτερ εγκωμιάζει την παράνομη φωτογράφηση με φλας.

Αν δεν είναι πληρωμένη καταχώρηση, πρόκειται για χρονογράφημα. Μόνο έτσι θα μπορούσε να αντιμετωπίσει κανείς το σημερινό άρθρο (24/09)της κ. Κοντράρου-Ρασσιάς στην Ελευθεροτυπία για την “ανακάλυψη” σπηλιάς στου Φιλοπάππου από την κ. Βογιατζόγλου.

Κρατείστε από το άρθρο τα παρακάτω αποσπάσματα:

• «Η Ολγα Βογιατζόγλου, μάλιστα, μόλις ανακάλυψε και μια ανεξερεύνητη σπηλιά και τη βάφτισε “Του Κουφού”»
• «…μια ανεξερεύνητη σπηλιά, που δεν την ανέφεραν ούτε οι περιηγητές, βρέθηκε αυτές τις μέρες στον λόφο των Μουσών, κοντά στην Πνύκα. Το ενδιαφέρον είναι ότι το εύρημα αυτό αποκαλύφθηκε με την ευκαιρία των καθαρισμών των λόφων για τη συμμετοχή της Α’ Εφορείας Αρχαιοτήτων στις Ευρωπαϊκές Ημέρες Πολιτιστικής Κληρονομιάς»
• «…την αρχαιολόγο Ολγα Βογιατζόγλου, που είχε την τύχη να βρει τη «Σπηλιά του Κουφού», όπως την αποκάλεσε η ίδια, γιατί κάποιος ηλικιωμένος τής είπε ότι κάποτε εκεί κατοικούσε ένας κουφός.»
• «Στο εσωτερικό της διαμορφώνονται δωμάτια λαξευμένα στον βράχο και στο δάπεδό της υπάρχουν έξι συλημένοι κιβωτιόσχημοι τάφοι. Το υπόσκαφο αυτό μνημείο βρέθηκε μπαζωμένο και η Ολγα Βογιατζόγλου αγωνίστηκε να το καθαρίσει σε ελάχιστο χρόνο για να το καταστήσει προσβάσιμο στο κοινό από αύριο, που αρχίζουν οι εκδηλώσεις».

Έχουμε και λέμε…

Μετά από περισσότερα από δέκα χρόνια κατά τα οποία η αρχαιολόγος κυρία Βογιατζόγλου είναι υπεύθυνη για του Φιλοπάππου, “ανακάλυψε”, όχι σε κάποιο απομακρυσμένο σημείο του λόφου (αν υπάρχει τέτοιο) αλλά κοντά στην Πνύκα όπου είναι και τα κοντέινερ-γραφεία της, μια σπηλιά.

Μάλιστα αυτή ήταν τόσο καλά κρυμμένη που την “ανακάλυψε” όχι στα πλαίσια μιας οργανωμένης έρευνας, αλλά απλά καθαρίζοντας! Σύμφωνα με το άρθρό η κ. Βογιατζόγλου «είχε την τύχη» να βρει τη σπηλιά την οποία ονόμασε «Tου Kουφού» γιατί κάποιος ηλικιωμένος της είπε ότι κάποτε εκεί κατοικούσε ένας κουφός. Δηλαδή τη σπηλιά που είχε «την τύχη» να «ανακαλύψει» η κ. Βογιατζόγλου, όχι μόνο τη γνώριζε ήδη ένας τυχαίος ηλικιωμένος, αλλά ήξερε και ποιος κατοικούσε κάποτε εκεί!

Επιπλέον, σύμφωνα με το δημοσίευμα, παρ’ ότι «μόλις ανακάλυψε μια ανεξερεύνητη σπηλιά», με αγώνα της κ. Βογιατζόγλου καθαρίστηκε «σε ελάχιστο χρόνο» για να είναι προσβάσιμη στις εκδηλώσεις! Το τελευταίο στο οποίο παραπέμπει αυτή η περιγραφή είναι σε σοβαρή επιστημονική έρευνα. Βιασύνη και αρχαιολογία είναι λέξεις που δεν μπορεί συντάσσονται με θετικό πρόσημο στην ίδια φράση.

Μερικά συμπεράσματα:

• Από όσα γράφει το άρθρο συμπεραίνουμε ότι ενώ η κ Βογιατζόγλου θα έπρεπε μετά από τόσα χρόνια να γνωρίζει το χώρο ευθύνης της πόντο-πόντο, γνώριζε λιγότερα από έναν τυχαίο ηλικιωμένο περιπατητή. Με τη διαφορά ότι ο ηλικιωμένος δεν είχε την απαραίτητη φαντασία ή κίνητρο ή διασυνδέσεις (π.χ. με την κ. Ρασσιά) για να κάνει το θέμα βούκινο. Που να του περάσει από το μυαλό του ανθρώπου ότι η σπηλιά που έμενε ο κουφός(!) θα μπορούσε να μετατραπεί σε είδηση και να αποσπάσει δάφνες «ανακάλυψης»!
• Όπως προκύπτει από το άρθρο είναι προς τιμήν ενός αρχαιολόγου μόλις ανακαλύψει κάτι να το καθαρίσει στα γρήγορα για να είναι έτοιμο άμεσα για το κοινό.
• Τέλος η καθαριότητα είναι καλό πράγμα, γιατί όταν την κάνεις βρίσκεις πότε τίποτα ξεχασμένα ευρώ σε κανά συρτάρι και πότε καμία σπηλιά.

Το γελοίο του πράγματος είναι ότι ενώ το άρθρο της κυρίας Ρασσιάς προσπαθεί …αυθορμήτως να δαφνοστολίσει την κ. Βογιατζόγλου στην ουσία με αυτά που λέει την εκθέτει. Τι τους θέλανε τους ηλικιωμένους και τους κουφούς; Η προσπάθεια υπερ-προβολής αφαιρεί κάθε σοβαρότητα και μετατρέπει την είδηση σε γελοιογραφία. Το εξοργιστικό όμως για όσους γνωρίζουν τι συμβαίνει στους λόφους, είναι ότι η κ. Βογιατζόγλου είναι αυτή που θεωρεί ότι χρειάζεται περιορισμός της ελεύθερης χρήσης των λόφων από τους περιπατητές. Δηλαδή λέει ότι η δυνατότητα για παράδειγμα του ηλικιωμένου που αναφέρει το άρθρο να επισκεφθεί τον λόφο μετά τη δύση του ηλίου αποτελεί πρόβλημα, ενώ το γεγονός ότι αυτή (πάντα σύμφωνα με το άρθρο) γνώριζε μετά από τόσα χρόνια λιγότερα από τον ηλικιωμένο για τα σημεία ενδιαφέροντος του λόφου… όχι!

Μετά από όλα αυτά ήδη κάτοικος της περιοχής πρότεινε αντί να υιοθετηθεί για τη σπηλιά το όνομα «Του Κουφού» να προτιμηθεί το «Της Τυφλής». Καθώς χρειάστηκε πάνω από μία δεκαετία και μια απλή καθαριότητα για να δει η αρχαιολόγος αυτό που ένας ηλικιωμένος γνώριζε πάντα και θεωρούσε αυτονόητο.

Υ.Γ. Στη δημοσίευση της Ελευθεροτυπίας ήρθε να προστεθεί (25/09) για το ίδιο θέμα και μία του Έθνους [Δείτε εδώ]. Προσέξτε τις διαφορές. Σε αυτή και προφανώς επειδή οι “φιλικές” προσβάσεις δεν είναι οι ίδιες, η αρθρογράφος είναι πολύ πιο προσεκτική από την κ. Ρασσια της Ελευθεροτυπίας. 1) Αναφέρει αλλά δεν δικαιολογεί το όνομα της σπηλιάς «Του Κουφού». 2) Αφήνει απ’ έξω τον «ηλικιωμένο» αλλιώς θα αναιρούσε την έννοια «ανακάλυψη». 3) Δεν λέει τα περί καθαριότητας του λόφου που οδήγησαν στην «ανακάλυψη» αποφεύγοντας το γελοίο του πράγματος. 4) Δεν μιλά για ταχύτατο καθαρισμό του σπηλαίου, αλλά για ανασκαφή που δεν έγινε ακόμα καθώς προφανώς θεωρεί πιο σοβαρή την υπόθεση από την κ. Ρασσιά που αντιθέτως επιχαίρει για καθαρισμό σε «ελάχιστο χρόνο»! Αυτές οι διαφορές δείχνουν ανάγλυφα πώς μέσω του τύπου και “γνωριμιών” κατασκευάζονται μαγικές εικόνες και σπρώχνονται καριέρες. Πώς δύο διαφορετικές αρθρογράφοι μπορούν να κάνουν την ίδια είδηση γελοία στην πρώτη περίπτωση και μια αξιοπρεπή είδηση στην δεύτερη.

Κάποιοι και κάποιες επιμένουν να μην καταλαβαίνουν ή να κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν τη σημασία του Φιλοπάππου για τη γειτονία και τους πολίτες της Αθήνας. Είναι αυτοί που προκειμένου είτε να κάνουν το λόφο κερδοφόρο, είτε να χτίσουν  τις καριέρες τους, θέλουν να μας τον στερήσουν για 12 ώρες την ημέρα. Δηλαδή να μας πάρουν το μισό μας λόφο. Πως; Με την επιβολή ωραρίου (8πμ-8μμ), που σαν προϋπόθεση έχει την περίφραξη του λόφου. Πολύ περισσότερο αυτό που θα μας στερήσουν είναι και ο ανώτερος ποιοτικά χρόνος δηλαδή το δειλινό και οι νυχτερινές καλοκαιρινές βόλτες. Αλλά και για όσους εργάζονται στην ουσία θα τους στερούν το λόφο 5 μέρες την εβδομάδα αφού θα είναι ανοιχτός σχεδόν μόνο τις εργάσιμες ώρες. Και αφήνουμε έξω από τον συλλογισμό μας την πιθανότητα επιβολής εισιτηρίου, την οποία το Υπουργείο Πολιτισμού προφορικά έχει εγκαταλείψει πια αλλά γνωρίζουμε δια στόματος τους ότι ο μόνος λόγος που το έχουν κάνει είναι ο αγώνας των κατοίκων [Δείτε εδώ].

Αλιεύσαμε λοιπόν για εσάς τους στίχους ενός τραγουδιού του 1983 που αφηγείται, πολύ καλύτερα από όσο θα μπορούσαμε εμείς, την αναντικατάστατη σημασία και μαγεία του Φιλοπάππου για τους κατοίκους της πόλης, που αναζητούν ένα θετικό λόγο για να μένουν σε αυτή την πόλη. Ή ακόμα σημαντικότερο που αναζητούν την πόλη που γνώρισαν και που μεταλλάχθηκε μέσα σε 2-3 δεκαετίες, από την επέλαση του τσιμέντου, χάνοντας κάθε χαρακτήρα και κατεδαφίζοντας απότομα και βίαια τις μνήμες τους. Μόνο μερικά σημεία της, όπως του Φιλοπάππου, παραμένουν να θυμίζουν αυτό που γνώρισαν …ειδικά το δειλινό.

Τραγούδι από τον προσωπικό δίσκο του Καλογιάννη “Εδώ που γεννηθήκαμε” (1983). Στίχοι: Φώντας Λάδης. Μουσική: Δημήτρης Λάγιος.

Αθήνα 1983

Τούτη η πόλη

Τούτ’ η πόλη μοιάζει ξένη
στα δυο μάτια μου εμπρός,
τσιμεντένια αγαπημένη
που την άλλαξε ο καιρός.

Τούτ’ η πόλη πού πηγαίνει
μέρα νύχτα βιαστική,
με θωριά αλαφιασμένη
και πνιγμένη τη φωνή;

Σαν γριά σαντέζα που ‘ χει
μια χαμένη ομορφιά,
σαν εικόνα του Τσαρούχη
που ‘χουν μείνει τα καρφιά.

Τούτ’ η πόλη αλήθεια μοιάζει
φάντασμα τρελό του νου
την θωρώ καθώς χαράζει
μες στα πέπλα του καπνού.

Ζωντανεύει κάπου κάπου,
όνειρο αληθινό,
σαν περνώ στου Φιλοπάππου
και κοιτώ το δειλινό