Αναρτήθηκε από: filopappou | Ιουλίου 11, 2009

Ψαρίλας …

Χθες το βράδυ, τη βολτούλα  στο Λιθόστρωτο την ομόρφαιναν δέντρα, δροσιά, φεγγάρια και τηγανίλα από τον Διόνυσο, αχ αχ αχ,  φρέσκο ψαράκι τηγανητό… Τί όμορφα που μύριζε η Ροβέρτου Γκάλι, τα λιθόστρωτα και η αρχή της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, μια  πλούσια, γεμάτη μυρωδιά…

Αχ, πόσους δυνατούς  συνειρμούς φέρνουν αυτά στο νου… Μια οικογενειακή ατμόσφαιρα τύλιγε με την αχλύ της το σικάτο μαγαζί, κάτι σαν την πίσω μεριά παράνομης ψαροταβέρνας σε καταπατημένο αιγιαλό, με τη μπουρού της να βγαίνει στραβά από την κουζίνα, δίπλα στα νταναρισμένα κιβώτια από μπύρες…  Δείτε, Ακούστε!!!

a epka4 013

 

Τα πανύψηλα φουγάρα της κουζίνας του Διόνυσου που υπερήφανα αντικρύζουν μούρη με μούρη τον Παρθενώνα. Δεν έχουν άδεια από την πολεοδομία  αλλά, στο κάτω κάτω της γραφής ούτε ο Παρθενώνας έχει. Μόλις τα έλεγξαν η αγορανομία,  η αρχαιολογία και πολλές άλλες αδιάβλητες και σεβαστές αρχές: δεν δουλεύουν.   Αφήνουν ελεύθερη την ψαρίλα να απλωθεί στα πέριξ, να τυλίξει με την γοητεία της ρουθούνια, κουστούμια, τουαλέττες…  Δεν είναι αυτά τα φουγάρα η πιο εξευγενισμένη μορφή ταβερνίσιας μπουρούς, αντάξια πραγματικά να αντικρύζει τον Παρθενώνα, τί λέτε κύριε Σαμαρά, δεν συμφωνείτε κύριε Μάντη?

Καλοκαίρι δίχως μπύρα, δίχως νταναρισμένα κιβώτια είναι σαν ταραμοσαλάτα δίχως ταραμά. Εδώ, όμως, στης Ακρόπολης τα μέρη, η απόλαυση δεν προσφέρεται αγοραία. Αφήνεται ο νους  να υποθέσει… όπως μια ανατολίτισσα γόησσα, ο Διόνυσος ντανάρει  μέσα στις αυθαίρετες αποθήκες του, ορατές και αυτές από τον Παρθενώνα, την άγρια  έλξη του…

DSCF9779

Οι σκέψεις, οι εικόνες πλημμυρίζουν το μυαλό καθώς τα ρουθούνια γεμίζουν ηδονική ψαρίλα…  Καλοκαιρινό μεσημεράκι,  2006 ήταν ή 2007(?),  οι ιδιοκτήτες της ΖΟΝΑR’ S ABEE  κ.κ. Καβαλάρης και Αλιμπέρτης…  συζητήσεις με επιχειρήματα  υψηλού επιπέδου… ‘Οπως τότε που ο κος Αλιμπέρτης συνομιλούσε με νεαρή κάτοικο της περιοχής. Η νεαρή του έλεγε ότι ο χώρος στάθμευσης είναι δημοτικός και κοινόχρηστος, ο κος Αλιμπέρτης επέμενε ότι τον είχε νοικιάσει από τα Τουριστικά Ακίνητα.  Στο τέλος της συζήτησης  της ευχήθηκε «καλούς έρωτες»… κομψότης στην έκφραση, λεπτότητα στα συναισθήματα…

Άλλες εικόνες, άλλες σκέψεις για λεπτότητα συναισθημάτων, για οικογενειακή ατμόσφαιρα… Όλα αυτά από την ψαρίλα και μόνο… Γραφεία της Πολεοδομίας, 2004, 2005, 2006…  Ο υπάλληλος κος Αλέξανδρος Βαρθαλίτης με σθένος πραγματικό  απέφυγε να βγάλει αυθαίρετες τις επεκτάσεις του Διονύσου και ας ζητούσε για αυτόν τον λόγο την πειθαρχική δίωξή του το Σώμα Ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης. Τον στήριζε με αυταπάρνηση η προϊσταμένη του κυρία Σ. , η οποία έκρυψε σε ένα βαθύ συρτάρι το αίτημα του Σώματος Ελεγκτών.  Και αργότερα, άνοιξη του 2009, όταν εκδικαζόταν η περίπτωση του κ. Βαρθαλίτη και του κ. Καβαλάρη… πράγματι, μια αύρα οικογενειακής ψαρίλας τύλιγε την αίθουσα…  Οι αντιπρόσωποι του κ. Καβαλάρη μιλούσαν τόσο εγκάρδια με τον κ. Βαρθαλίτη και αντάλλασαν στεντορεία τη φωνή υποσχέσεις ότι θα υποστηρίζουν ο ένας τον άλλον σε δύσκολους καιρούς. Η δίκη αναβλήθηκε για τον Σεπτέμβρη 2009 λόγω απεργίας των δικαστικών υπαλλήλων. Δεν είναι αυτό μια θαυμαστή συμπαντική συνωμοσία για να γίνουν οι οικογενειακοί δεσμοί πιο γεροί?

Η όσφρηση είναι ίσως η πιο πρωτόγονη από τις αισθήσεις.  Οι αισθητήρες της όσφρησης είναι κατά κάποιον τρόπο επέκταση του εσωτερικού μέρους του εγκεφάλου χωρίς να περνά το ερέθισμα από τον φλοιό για να υφίσταται διανοητικού τύπου επεξεργασία.  Για αυτό, λένε μερικοί, δεν έχουμε ονόματα για τις μυρωδιές, δανειζόμαστε για αυτές ονόματα από τις γεύσεις.  Όμως, ακριβώς επειδή είναι τόσο πρωτόγονη η όσφρηση, χτυπά κέντρο… αναμνήσεις, συνειρμοί, αναγνωρίσεις…

Αχ, ψαρίλα του Διόνυσου…

Advertisements

Responses

  1. Κατά τα άλλα η (νέα) διεύθυνση του Διονύσου θέλει, λέει, να «αναβαθμίσει» το χώρο… Ξεκίνησαν τον περασμένο δεκέμβριο με τις εργασίες στα αυθαίρετα και τώρα ήρθε ή ώρα της μπόχας από την τηγανίλα της κουζίνας τους…

  2. Πάντως ο κος Μάντης εθεάθη να » τρώει » στη Λαδόκολα πλατείας Δάφνης. Έτσι για να μην καρφωνόμαστε δηλαδή..

  3. Καλα, φίλε έχεις ταλέντο στο γράψιμο. Καλά αυτές οι καμινάδες δεν είναι επικίνδυνες μέσα στο πεύκο;;;
    Εδω η θερμοκρασία το καλοκαίρι φτάνει τους 40 βαθμούς κελσίου, βάλανε μέσα στο εύκλεκτο πευκόδασος καμινάδες που θα ακτινοβολούν 80 και 100 βαθμούς κελσίου – ποιος ξέρει πόσο.

    Καλά ρε χαζο»διόνυσε» πρέπει να ΚΑΕΙ το δάσος για να το προσέξουμε;


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: