Αναρτήθηκε από: filopappou | Ιουλίου 27, 2009

Πολιτισμός και πράσινα άλογα… υπό σκιάν 

Είναι Σάββατο 25 Ιουλίου, 1:30 μμ και το θερμόμετρο βρίσκεται στους 42 βαθμούς υπό σκιά…

Στις ειδήσεις λένε ότι πρόκειται για την πιο ζεστή μέρα του χρόνου και αυτή τη φορά δεν έχεις λόγο να μην τους πιστέψεις. Το καταλαβαίνεις. Κάνω με την μηχανή μου μια μικρή διαδρομή από την Καλλιθέα μέχρι το θησείο. Δέκα λεπτά και νιώθω ήδη ζαλισμένος από τον καυτό αέρα. Αναρωτιέμαι αν αντέχω να φύγω λίγο μετά, όπως σχεδιάζω,  με αυτοκίνητο προς Κόρινθο για μπάνιο. Είναι αδύνατον να σταθείς έξω.

Κι όμως περνώντας από τον περιφερειακό του Φιλοπάππου, στο ύψος της μεγάλης προσφυγικής πολυκατοικίας και παρά τη ζέστη, παγώνω από το θέαμα. Πέντε, έξι εργάτες, μετανάστες, κάτω από τον καυτό ήλιο μαζεύουν τα ξερά χόρτα που έχει αφήσει το κοπτικό του εργολάβου πριν δύο εβδομάδες στις πλαγιές του λόφου. Μένω πραγματικά άναυδος!

IMG_8154

Δυστυχώς η φωτογραφία δεν μπορεί να μεταφέρει την κόλαση εκείνης της στιγμής

Μια δουλεία που όφειλε ο Δήμος να έχει ολοκληρώσει στις αρχές Ιουνίου, για την προστασία του λόφου από πυρκαγιά, όχι μόνο δεν την έκανε τότε, ως όφειλε, όχι μόνο την έκανε με έναν μήνα καθυστέρηση (και μετά από πολλά τηλέφωνα πολιτών), αλλά και με 42 βαθμούς θερμοκρασία, τέλη Ιουλίου έβαζε εργάτες να δουλεύουν! Έστω όχι νωρίς το πρωί ή αργά το απόγευμα όταν η ζέστη υποχωρεί, αλλά καταμεσήμερο!

Προφανώς η ευθύνη (πέραν της καθυστέρησης) δεν ανήκει ευθέως στον Δήμο, αλλά στον εργολάβο. Όμως οι συμβάσεις με τους εργολάβους περιλαμβάνουν και την τήρηση της εργατικής νομοθεσίας. Δεν επιτρέπει εργάτες να δουλεύουν σε εξωτερικό χώρο με τέτοια θερμοκρασία. Πολύ περισσότερο όμως το θέμα δεν είναι μόνο νομικό αλλά και ηθικό. Δεν είναι δυνατόν οι εργάτες να πληρώνουν την καθυστέρηση του Δήμου και την απανθρωπιά του εργολάβου. Αλλά και αν αναλογιστεί κανείς ότι η παραγωγικότητα τις εργασίας τους σε αυτές τις συνθήκες είναι υποπολλαπλάσια της κανονικής, καταλαβαίνει και πόσο ελάχιστα χρήματα πρέπει να παίρνουν, για να συμφέρει τον εργολάβο να τους βάλει να δουλέψουν την πιο ζεστή μέρα της χρονιάς.

Σταματώ με την μηχανή δίπλα τους και τους ρωτάω: Μα καλά, σας βάζουν τέτοια μέρα να δουλεύετε; Τι να κάνουμε; Μου αποκρίνεται σπαστά ο ένας. Εμ βέβαια. Αυτοί δίνουν τη μάχη του μεροκάματου, χωρίς δικαιώματα. Τι επιλογή έχουν; Και τι να κάνεις σαν πολίτης σε μια τέτοια περίπτωση. Να φωνάξεις την αστυνομία για να καταγγείλεις τον εργολάβο; Μα αν οι μετανάστες δεν έχουν χαρτιά, αντί να την πληρώσει ο εργολάβος, θα την πληρώσουν αυτοί διπλά.

Τους κοιτάω με απέραντη ντροπή, καθώς εγώ… ετοιμαζόμουν να πάω για μπάνιο. Τους ρωτάω, θέλετε να σας φέρω νερό; Ο ένας μου δείχνει τις τσέπες του και μου λέει, «δεν έχουμε λεφτά»! Ξανά μένω άναυδος. Τους είχαν αφήσει εκεί, χωρίς νερό, και χωρίς λεφτά! 2.500 χιλιάδες χρόνια μετά, η δουλεία ξανά ζει στην σκιά της Ακρόπολης… Δεν είχα μπροστά μου εργάτες, αλλά είλωτες.

IMG_8150

Αμέσως τους λέω ότι δεν τίθεται θέμα χρημάτων και φεύγω για μια κοντινή έβγα, επιστρέφοντας με 4 μεγάλα μπουκάλια νερό. Δίνω στους τρεις που βρίσκονται στον περιφερειακό (με ευχαριστούν θερμά χωρίς να το αξίζω, γιατί εγώ έπρεπε να ζητάω συγνώμη) και ανεβαίνω την πλαγιά απέναντι από τα πέτρινα για να δώσω και σε άλλους 2-3 που είχα δει εκεί. Με αυτούς δεν είχα μιλήσει πριν και καθώς με βλέπουν να τους δίνω νερά με κοιτούν με έκπληξη. Δεν είμαι του συνεργείου τους λέω. Απλώς ντρέπομαι για τη χώρα μου. Γιατί την ίδια ώρα που αυτοί οι απλοί εργάτες μετανάστες (που τους αντιμετωπίζουμε ως πολίτες δευτέρας κατηγορίας) ψηνόντουσαν κάτω από τον καυτό ήλιο πληρώνοντας την ανικανότητα του Δήμου, ο «αξιότιμος» «κύριος» εργολάβος τους, κάτω από κάποιο ερκοντίσιον ή σε κάποια παραλία αβγάτιζε τα λεφτά του με ζεστό δημοτικό χρήμα.

Αλλά ντρεπόμουν και για έναν ακόμα λόγο. Γιατί εδώ δίπλα στην Ακρόπολη, εδώ που συνεχώς ακούμε για την Πνύκα και το βήμα της δημοκρατίας, για τα 2.500 χρόνια πολιτισμού, εδώ που πριν λίγες μέρες εγκαινιάστηκε με ταρατατζούμ και κόστος εκατομμυρίων ευρώ, τον νέο μουσείο ακρόπολης, εδώ ακριβώς στο ίδιο μέρος φαίνεται γιατί όλα αυτά είναι κοινές ΜΠΟΥΡΔΕΣ. Είναι σκέτο εμπόριο, τουρισμός, εισιτήρια και γλαμουριά για λαϊκή κατανάλωση και πολιτική εκμετάλλευση.

IMG_8153

Γιατί το πραγματικό μέτρο του πολιτισμού είναι αν πρώτα απ’ όλα να σέβεσαι τον άνθρωπο εδώ και τώρα. Σήμερα που να πάρει…

Παναγιώτης Β.Τ. πάρα πολύ οργισμένος

Advertisements

Responses

  1. Προφανώς με τους 42 φοβήθηκαν — θα ερχόντουσαν και τα μελτέμια μετά, που ήρθαν δηλαδή, και άρον άρον αποτελείωσαν την δουλειά

    Τώρα, τα περί δικαιωμάτων …

  2. Με τους 42 βαθμούς φοβήθηκε ο δήμος, πίεσε τον εργολάβο και οι δύο μαζί εξόντωσαν του μετανάστες που πλήρωσαν για τις μαλακίες άλλων. Και μετά στο σχόλασμα, εξοντωμένοι, μπορεί να άκουσαν και κάναν μαυρισμένο ελληνάρα να τους βρίζει. «Να φύγετε βρομιάρηδες» Έτσι κι αλλιώς σίγουρα θα μύριζαν ιδρωτίλα ως το κόκαλο και όχι λάδι μαυρίσματος σαν τους ανθρώπους. Εκεί έχουμε καταντήσει. Γιατί και ο τελευταίως μας το ξέρει καλά. Όσο πιο χαμηλά ρίχνουμε τους φτωχούς μετανάστες, τόσο πιο εύκολα και αδιαμαρτύρητα μπορούμε να τους εκμεταλλευόμαστε.

  3. Πάντως έτσι κτίζονταν και κτίζονται οι ᾽Παρθενώνες᾽ ανά την υφήλιο! Αν γνωρίζετε καμιά εξαίρεση να μου την πείτε.
    Προχθές ένας αραχτός λουόμενος επιτέθηκε, ευτυχώς φραστικά μόνο, σε διασώστες του ΕΚΑΒ που μύριζαν »chanel 5»(πιό chic).
    42〫C είπατε;…

  4. Νόμιζα ότι από το 500 πχ είχαν περάσει 2500 χρόνια. Και γι’ αυτό δεν υπάρχουν σκλάβοι και οι γυναίκες έχουν δικαιώματα.
    Υπάρχει ένας τρόπος να καταλάβουμε αν είμαστε μετανάστες στην ίδια μας τη χώρα. Να αποφασίσουμε αν πάμε να δουλέψουμε με 42 βαθμούς για 20ευρώ μεροκάματο. Αν ναι είμαστε πράγματι μετανάστες. Αν όχι, τότε κάποιοι άλλοι είναι μετανάστες και όχι εμείς. Το χειρότερο είναι που μετά θα λέμε ότι έτσι μαζεύονται τα ξερά ανά την υφήλιο. Και παρ ότι θα τα έχουν μαζέψει οι κανονικοί και όχι γιαλαντζί μετανάστες, θα λέμε ότι τα μαζέψαμε εμείς. Αν γνωρίζετε καμιά εξαίρεση να μου την πείτε.

  5. Μια κοινωνία που χτίζει Παρθενώνες πατώντας στα πτώματα ανθρώπων, παραμένει βαθιά βάρβαρη. Δυστυχώς αυτά που βρίζαμε στον αμερικάνικο νότο του 60′ και στο Απαρχάιντ του 70 τώρα τα αντιγράφουμε. Οι μετανάστες γίνονται άνθρωποι δεύτερης κατηγορίας και άρα δικαιούμαστε να μην τους αναγνωρίζουμε κανένα δικαίωμα. Σαν να υπάρχουν για να μας υπηρετούν.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: