Αναρτήθηκε από: filopappou | Μαΐου 8, 2013

Πέμπτη 16 Μαίου 2013: η δίκη 3 κατοίκων για «ηθική αυτουργία» σε καταστροφή καγκέλων.

Σημαντική δίκη για του Φιλοπάππου

ΝΑ ΚΑΤΑΡΙΨΟΥΜΕ ΤΙΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΗΘΙΚΗ ΑΥΤΟΥΡΓΙΑ
για την καταστροφή των καγκέλων και άλλα.
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΟΦΟ ΦΙΛΟΠΑΠΠΟΥ

Όλοι και όλες στη δίκη
την Πέμπτη 16 Μαϊου 2013 στα Δικαστήρια της Ευελπίδων 9π.μ.
η δίκη θα γίνει γιατί είναι στις πρώτες θέσεις του πινακίου

Είναι σημαντικό όχι μόνο να αθωωθούν οι 3 σύντροφοι – γείτονές μας, αλλά να συντρίψουμε το κατηγορητήριο της ηθικής αυτουργίας όπου διαχρονικά και αόριστα και χωρίς κανένα στοιχείο αποδίδονται κατηγορίες σε συγκεκριμένα άτομα για δράση λαϊκών συνελεύσεων και αντιστάσεων.
Αν γίνει δεκτό το κατηγορητήριο θα είναι νομολογία για τις δίκες αγωνιστών στη Κερατέα και την Χαλκιδική που αντιμετωπίζουν και αυτοί παρόμοιες αόριστες κατηγορίες για υποκίνηση και ηθική αυτουργία.

Advertisements

Responses

  1. Κοπυπαστώνω 2 κείμενα που κυκλοφορούν:

    1:
    Στις αρχές της προηγούμενης 10ετίας, οι απόπειρες ξεπουλήματος της δημόσιας και της κοινόχρηστης περιουσίας σε ιδιώτες από τις τότε κυβερνήσεις, είχαν ήδη αρχίσει.
    Στα πλαίσια αυτής της πολιτικής υπήρξε (και συνεχίζει να υπάρχει) ένα πολύπλευρο «επενδυτικό ενδιαφέρον» για το πάρκο των λόφων του Φιλοπάππου.
    Για να μπορέσουν να κομματιάσουν και να μοιράσουν τους λόφους στους ενδιαφερόμενους για δημιουργία εστιατορίων, μπαρ, υπαίθριων εκθετηρίων, χώρων δεξιώσεων και γκλαμουράτων τελετών, κλπ έπρεπε πρώτα να τους «αποστειρώσουν» από τους ενοχλητικούς συνήθεις χρήστες. Δηλαδή τους κατοίκους των γύρω περιοχών και τους υπόλοιπους επισκέπτες τους.
    Για να τα καταφέρουν, χαρακτήρισαν την περιοχή αμιγή αρχαιολογικό χώρο, τον οποίο θα έπρεπε να καταβάλει κάποιος εισητήριο για να τον επισκεφτεί και άρχισαν να τον περιφρασσουν με κάγκελα.
    Οι κάτοικοι της περιοχής και όλοι οι φίλοι των λόφων αντέδρασαν και κάλεσαν σε Λαική Συνέλευση (νομίζω μάλιστα ότι ήταν η 1η φορά που χρησιμοποιήθηκε ο όρος με αυτή του τη σημασία) όλους όσοι ήθελαν να αντισταθούν οργανωμένα στην επέλαση του νεοφιλελευθερισμού.
    Οι αγώνες των κατοίκων κράτησαν (και κρατάνε) πολύν καιρό.
    Δεν ίσχυσε όμως το ίδιο και για τα κάγκελα. Αυτά έπεσαν πολύ γρήγορα, πολύ βίαια και με συνοπτικές διαδικασίες από τους «ανυπόμονους» κοντο-γείτονες. Και μιλάμε για πολλά χιλιόμετρα βαρέως τύπου σιδερένιου ψηλού κιγκλιδώματος, που δείγμα του μπορείτε ακόμα και σήμερα να θαυμάσετε κατά μήκος της Αποστόλου Παύλου (εκεί δεν υπάρχουν κάτοικοι απέναντι) και στο δρομάκι της Δημ.Αιγινήτου για 200 + 200 μέτρα περίπου (εκεί υπάρχουν απέναντι, κάτοικοι μεν -ψύχραιμοι δε).
    Οι αγώνες αντίστασης των κατοίκων Φιλοπάππου δεν περιορίστηκαν βέβαια μόνο στην περίφραξη, αλλά συνεχίστηκαν ενάντια σε κάθε είδους καταπατητές, εκμεταλευτές, κερδοσκόπους, σπεκουλαδόρους της δημόσιας κοινόχρηστης περιουσίας.
    ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΜΑΣ, αλλά ολόκληρης της Αττικής, καθώς στις μαζικότατες λαϊκές συνελεύσεις εκείνων των καιρών συζητήθηκε -απο τις πρώτες κιόλας μέρες τους- και έγινε απόλυτα σαφές, ότι οι αγώνες των κατοίκων της Αττικής έπρεπε να ήταν συντονισμένοι, μαζικοί και ανεπιφύλακτα αλληλέγγυοι μεταξύ τους. Ετσι, η παρουσία και δράση των μελών του Κινήματος Κατοίκων του Φιλοπάππου ήταν η δεύτερη και εξ ίσου σημαντική δραστηριότητά μας, όπου και όποτε υπήρχε σχετική λαϊκή κινητοποίηση σε ολόκληρη την Αθήνα, την Αττική και ακόμα μακρύτερα. Από την Ελευσίνα μέχρι την Κερατέα και από το Ελληνικό μέχρι την κορυφή της Πάρνηθας.

    0———————–

    2:
    Δίκη αγωνιστών για τον λόφο Φιλοπάππου
    Λίγα λόγια για τον αγώνα των κατοίκων για ελεύθερο Φιλοπάππου
    Από τον Νοέμβρη του 2002 οι κάτοικοι των Πετραλώνων, του Θησείου και του Κουκακίου μέσα από λαϊκές συνελεύσεις υπερασπίστηκαν την ελεύθερη 24ωρη πρόσβαση στον μεγαλύτερο ελεύθερο χώρο πρασίνου στην πόλη της Αθήνας, τον λόφο Φιλοπάππου έκτασης 700 στρεμμάτων.
    Στα πλαίσια της ενοποίησης των αρχαιολογικών χώρων και εν’ όψει των Ολυμπιακών αγώνων οι οποίοι θα έφερναν τεράστια κέρδη στο κράτος και τα ιδιωτικά συμφέροντα, η ΕΑΧΑ (Ανώνυμη εταιρεία ενοποίησης αρχαιολογικών χώρων Αθήνας), το Υπουργείο Πολιτισμού μαζί χέρι – χέρι με ιδιωτικά συμφέροντα επιχείρησαν την “αξιοποίηση” του λόφου Φιλοπάππου η οποία περιελάμβανε φυλάκια, εισητήρια, ωράριο λειτουργίας, τσιμεντοποίηση, κατασκευή θεάτρου (τύπου Λυκαβηττού), κατασκευή με τσιμέντα έκθεσης γλυπτικής, καταπατήσεις κάθε είδους, καφετέρια, πωλητήριο και περίφραξη συνολικά του λόφου με κάγκελα.
    Ο διαρκής αγώνας των κατοίκων μέσα από ισότιμες και ανοιχτές διαδικασίες μακριά από λογικές ανάθεσης με βάση την σύνθεση σε ότι αφορά την λήψη αποφάσεων, το σεβασμό στην διαφορετικότητα και την αλληλεγγύη, κράτησε το λόφο ανοιχτό χωρίς κάγκελα και εισητήριο, προστάτεψε το φυσικό περιβάλλον (από σειρά εμπρησμών για διάνοιξη δρόμων) κατά το καλοκαίρι του 2003, πέτυχε να διατηρηθεί η αρμονική συνύπαρξη αρχαίων μνημείων, ανθρώπων και οικοσυστήματος μέσα από λαϊκές συνελεύσεις, εκδηλώσεις αντιπληροφόρησης, συλλογή υπογραφών, γλέντια, χορούς, συζητήσεις και διαδηλώσεις.
    Στις 16 Μαϊου 2013 δικάζονται 3 γειτονές μας με την κατηγορία ότι με “πειθώ και φορτικότητα υποκινούσαν την ρίψη της περίφραξης” .
    Μια κατηγορία η οποία λειτουργεί εκδικητικά και κατασταλτικά. Εκδικητικά προς τρεις ανθρώπους οι οποίοι συμμετείχαν στο κίνημα του Φιλοπάππου και συνεισέφεραν πάρα πολλά πράγματα σε αυτόν τον αγώνα και ταυτόχρονα κατασταλτικά και εκφοβιστικά προς όλους του κατοίκους οι οποίοι αντέταξαν το δικό τους, συλλογικό «συμφέρον» απέναντι στα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα του κράτους και του κεφαλαίου και νίκησαν.
    Πριν από τις 3 Νοεμβρίου 2002 ξέραμε ότι κανένας δε ρωτούσε την γνώμη μας για τίποτα. Τώρα πια ξέρουμε, τίποτα δεν είναι το ίδιο, ξέρουμε ότι έχουμε τη δύναμη να επιβάλουμε την συλλογική θέλησή μας για τα ζητήματα που μας αφορούν».
    Ο αγώνας για το λόφο του Φιλοπάππου δεν έγινε από μεμονωμένα άτομα, από κάποιους ειδικούς και «φορτικούς» ανθρώπους, αλλά από όλους εμάς που νοιαζόμαστε για τις γειτονιές μας και την ίδια εντέλει τη ζωή μας.
    Κανένας γείτονας δεν είναι μόνος του. Να καταρίψουμε τις κατηγορίες για ηθική αυτουργία για την καταστροφή των καγκέλων και άλλα. Ενάντια σε μέλη της λαϊκής συνέλευσης για τον λόφο Φιλοπάππου.
    Είναι σημαντικό όχι μόνο να αθωωθούν οι 3 σύντροφοι – γείτονές μας, αλλά να συντρίψουμε το κατηγορητήριο της ηθικής αυτουργίας όπου διαχρονικά και αόριστα και χωρίς κανένα στοιχείο αποδίδονται κατηγορίες σε συγκεκριμένα άτομα για δράση λαϊκών συνελεύσεων και αντιστάσεων. Αν γίνει δεκτό το κατηγορητήριο θα είναι νομολογία για τις δίκες αγωνιστών στη Κερατέα και την Χαλκιδική που αντιμετωπίζουν και αυτοί παρόμοιες αόριστες κατηγορίες για υποκίνηση και ηθική αυτουργία.
    ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ-ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ-ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ
    Όλοι και όλες στη δίκη
    την Πέμπτη 16 Μαϊου 2013, ωρα 9π.μ.στα Δικαστήρια της Ευελπίδων κτηριο 8

  2. Η δίκη, μετά από διήμερη εξαντλητική διαδικασία, κατέληξε σε καταδίκη και των τριών γειτόνων μας σε 10μηνη φυλάκιση.
    Μέχρι να γίνει το Εφετείο (σε μερικούς μήνες δηλαδή) έχουμε πολλά να κάνουμε και πολλά να συζητήσουμε.
    Για τα όσα έγιναν στη δίκη ελπίζω να γράψει σύντομα κάποιος άλλος περισσότερο ψύχραιμος και λιγότερο κουρασμένος από μένα.
    Εμενα πάντως από την ώρα που άκουσα την εκφώνηση μέχρι τώρα που γράφω, μου έχει κολήσει στο μυαλό ο διάλογος που θα διαβάσετε στο τέλος της ιστοριας που ακολουθεί.
    ……………………
    Το 1948, στη Νυρεμβέργη, έγινε η περίφημη «δίκη των δικαστών» του ναζιστικού καθεστώτος. Με κατηγορούμενους ανώτατους γερμανούς δικαστές, που με τις αποφάσεις τους και δεχόμενοι να δικάσουν με βάση τους ναζιστικούς νόμους, είχαν στείλει στο θάνατο χιλιάδες ανθρώπους που το χρώμα τους ή η καταγωγή ή οι πολιτικές τους πεποιθήσεις δεν ήταν συμβατές με τα ναζιστικά πρότυπα.
    Μεταξύ των κατηγορουμένων ήταν και ο αρχιδικαστής και αργότερα υπουργός Δικαιοσύνης της χιτλερικής Γερμανίας, ο Φον Γιάνινγκ, διαπρεπής νομικός, με εξαίσιο προγενέστερο επιστημονικό έργο για το οποίο ήταν παγκόσμια γνωστός στο νομικό κόσμο. (Μεταξύ άλλων ήταν συντάκτης του Συντάγματος της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης).
    Πρόεδρος του συμμαχικού δικαστηρίου είχε οριστεί το ακριβές αντίθετο του Γιάνινγκ. Ενας αμερικάνος συνταξιούχος ρεμπουπλικάνος, πρώην δικαστής κάποιας άσημης πόλης των ΗΠΑ, που μάλιστα είχε αποτύχει να επανεκλεγεί στη θέση του. (εκεί οι δικαστές εκλέγονται για ορισμένη θητεία)
    Η δίκη κράτησε πολλούς μήνες και κατά τη διάρκειά της κατεδείχθησαν από τους κατήγορους με μαρτυρικές καταθέσεις και ντοκουμέντα όλα τα φρικιαστικά εγκλήματα των ναζίδων. (μεταξύ αυτών και πολλά φιλμ από τα «αξεσουάρ» των στρατοπέδων συγκέντρωσης) ενώ η υπερασπιστική γραμμή των γερμανών ήταν η γνωστή γλοιώδης «δεν ήξερα, δεν ρώταγα, που να τα πάρω χαμπάρι εγώ αυτά» κλπ κλπ κλπ
    Μετά το πέρας της διαδικασίας που κατέληξε με καταδίκη του φον Γιάνινγκ και άλλων 3 σε ισόβια (σε 8 χρόνια είχαν πάρει χάρη όλοι), μεταξύ του Γιάνινγκ και του Αμερικανού δικαστή έγινε ο παρακάτω διάλογος:
    – Γιάνινγκ: «κ. Δικαστά. Ολοι αυτοί… (τα θύματα) …τα εκατομμύρια άνθρωποι…
    Ποτέ δεν φαντάστηκα ότι θα έφτανε ως εκεί ! (εννοώντας το παγκόσμιο αιματοκύλισμα που έφεραν αργότερα οι Ναζί)
    Σας μιλώ ειλικρινά. Πρέπει να με πιστέψετε…»
    – Δικαστής: «Φον Γιάνινγκ. Την πρώτη φορά που καταδίκασες κάποιον άνθρωπο, ενώ γνώριζες ότι ήταν αθώος, είχε φτάσει ήδη εκεί !»


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: